Wanneer is de batterij leeg? Of was hij al een tijdje leeg?

Het is juli 2017 en ik ga opgedoft met mijn hoge hakken aan en kin omhoog naar mijn werk.  Klant helpen die boos, teleurgesteld, chagrijnig of soms zelfs agressief waren omdat ze veel klachten hadden over het product van het bedrijf waar ik toen voor werkte.
Maar yeah, liet dat nou mijn grote kracht zijn? Mensen upliften!
Ze van een lage naar een hogere frequentie te krijgen! Goedschiks, maar vaak wel door de juiste spiegels en her en der een schop.
Ik had meer klantbehoud dan wie dan ook en de klanten die eerst zo boos waren, spraken erna vol lof. Nou.
Wat wil je nog meer? 

Eindelijk leken dingen een beetje voor de wind te gaan.
Na een nasty break-up, rechtzaken, een emigratie terug naar Nederland en ziek en zeer van dierbaren, leek alles gewoon eindelijk weer ff rustig. Oké ik was na 6 jaar nog steeds vrijgezel, maar ik kon ook daarvan eíndelijk genieten ipv het zien als een beperking en gemis. 

Maar ineens die dag uit het niets voelde ik me onzeker, klein en angstig. Mijn lichaam begon ineens signalen te geven.
Wat gebeurde er met me? Waarom begonnen mijn benen en handen ineens te trillen? Waarom leek ik alle controle over mijn lichamelijke reacties te verliezen? Ik raakte in paniek en vloog naar de toiletten.

Even ademen, ik heb vast niet genoeg gegeten.

Banaantje erin én door….
Het lukte niet. Het bleef. Oke, dan ga ik gewoon naar huis. Ik zal wel een griepje onder de leden hebben. De volgende ochtend wilde ik me opmaken om weer naar het werk te gaan, maar zelfs dat ging niet. Mijn handen bleven trillen en mijn tranen bleven maar komen.
What the fuck is dit?
Ik durfde niet eens meer naar mijn werk zo dus ik meldde me ziek.
Mijn hele systeem was overladen met angst en verdriet.
Beide in een bijzondere samenwerking.
Ik schaamde me voor wat ik voelde. Ik was zwak.
En het hoort niet in het standaard rijtje van klachten.

Ik ging zoeken naar antwoorden buiten mezelf, maar ik vond ze enkel binnenin.

Ik wilde zo graag de réden weten van dit gevoel. Ik hoorde dat ik de ziekte van Lyme had en even was ik zelfs blij. Een verklaring! Voilaaaaaa, nu kan ik het ophangen aan íets. Top.
Maar ik wist onbewust allang dat dat niet zo was. Het was enkel een gevolg ván jarenlange onderdrukking van mijn échte gevoelens.
Ik kwam er door veel zelf-healing en allerlei opdrachten en oefeningen achter dat ik mezelf nooit veel bestaansrecht gaf. Dus ook mijn gevoelens niet. Het moest altijd ten dienst van iets of iemand zijn.
Ik kwam erachter dat er nog zoveel ongeheelde pijnstukken zaten van een scheiding van mijn ouders, van alles wat het meebracht en dat ik al vanaf heel jongs af aan mezelf in een bepaalde overleefstand heb gezet waar ik simpelweg nooit was uitgestapt. Ooit heeft het voor me gewerkt, maar nu begon het tegen me te werken. 

Is er licht aan het einde van de tunnel?

Ruim een jaar lang had ik weinig hoop en de dagen van angst en verdriet en verwerking leken ééuwig te duren. Stopt dit ooit? Er gingen dagen voorbij van alleen trillend, piekerend, paniek voelend en wiegend op de bank. Zal ik me óóit weer normaal voelen? En wat is dat eigenlijk? Aangezien ik blijkbaar nooit echt mezelf wás maar veelal met een masker op leefde. Pff, wat een strijd om me weer veilig te voelen met en bij mezelf. Om mijn wereld weer groter te maken en om er in alle kwetsbaarheid te durven en mogen zíjn. Iets wat voor mij hetzelfde voelde als met een rode doek staan te zwaaien voor een opgefokte stier. Dus ja, dan doe je whatever it takes om dat te voorkomen, right?

Zo raakte ik mezelf kwijt. Of vond ik mezelf juist?

Achteraf weet ik dat het nodig was.
Delen van mij stierven en ik kon er liefdevol afscheid van nemen.
Delen van mij daar kon ik nu eindelijk vol liefde en compassie naar kijken ipv er voorbij rennen en volle focus op anderen.
Ik voelde lichamelijke klachten steeds verder wegtrekken en zonnestralen konden mij weer bereiken.

Maar het is te voorkomen dat je lichaam moet schreeuwen als je eerder luistert als het naar je fluistert.

Trek je dan even terug.
Laad die batterij op.
Doe iets waar jij behoefte aan hebt.
Wéés egoistisch vanuit zelfliefde.
Boek die massage, maak die wandeling, cancel die afspraak waar je geen zin in hebt, ga even mediteren en luister naar je adem en wat je lichaam je vertelt.

Als jij dat op tijd doet en de momenten van zelfzorg integreert voor jezelf, hoeft jouw ziel niet via je lijf te schreeuwen.

Wie goed voor zichzelf zorgt, is een geschenk voor de ander.

Hoe vol is jouw batterij nu? Wacht niet tot hij bij 0% is beland. Dat doe je bij je telefoon ook niet. En bij je auto tank je ook alvórens de tank leeg is!
Jij bent het waard om opgeladen te zijn zodat je vanuit kracht (en niet overleven) door kan gaan.

Check mijn gratis zelfhealing oefening en integreer deze in je leven als je ervaart dat jij wel wat healing and recharge kan gebruiken!

Ik ben trots op jou. This too, shall pass.