“Het leven is niet alleen rozengeur en manenschijn”

Ieder die deze blog leest weet dat.
Jij weet dat. Je hebt vaak genoeg momenten van verdriet, teleurstelling en afwijzing gekend. Maar oké dat is het leven, ze horen erbij. Zonder deze momenten zouden we niet groeien en niet kunnen waarderen wanneer dingen wel goed gaan. Dus die balans is nodig. 

We weten ook dat na de donkere wolken er altijd wel weer zonneschijn achter vandaan komt.  Maar wat nou als de donkere wolk verschijnt tijdens momenten in je leven dat je dacht dat het een roze wolk zou zijn? De situaties, mijlpalen etc die sociaal gezien blijdschap horen te veroorzaken. Die je gelukkig zouden maken. Wat nou als juist dié situaties een duistere periode worden? Dat is echt dubbelop k*t!

Je kunt denken aan een trouwerij of de periode ervoor, je kunt denken aan een zwangerschap/bevalling, of een nieuwe relatie wellicht.
Het horen toch dé roze wolk momenten te zijn? Overal wordt geschreven hoe je je hoort te voelen. In jouw onderbewuste creëer je dus diezelfde verwachting. Je kijkt daarom misschien ontzettend uit naar die mijlpalen en momenten! 

Des te harder komt het aan als er dan ineens een hele donkere wolk verschijnt…….

Niet alleen moet je daarmee dealen maar ook nog eens met het idee dat je zelf gek bent of het niet goed doet. Want waarom zou je je anders zo voelen? Je zag immers overal blije zwangere vrouwen en mensen die vertellen dat de geboorte van hun kind het “mooiste moment” van hun leven was. Wow. Wie wil dat niet ervaren? 

Waar is die roze wolk?

Ik bijvoorbeeld wilde dat zeker! En ik heb nooit een roze wolk gezien. Tot de dag vandaag niet. En ik heb heel lang gedacht dat ik gek was. Dat ik niet normaal was. Gelukkig las ik (met veel moeite hoor om ze te vinden) ook verhalen van vrouwen die hetzelfde hadden.

En ik besloot daarom hier jou ook te laten weten dat je niet gek bent als je dit ervaart.

Wat gek is is dat we online en ook in de bladen vooral de rozengeur en roze wolk verhalen lezen. Wat heerlijk nietwaar?

ja….dat willen we allemaal! Maar het zorgt voor onzekerheid, het zorgt voor afstand en het zorgt voor teleurstelling. Ik wil meer eerlijkheid. Meer rauwheid. Meer essentie. Meer waarheid. Meer échte leven. Meer échte verhalen. En alleen zo ben ik ervan overtuigd dat er ook meer verbinding komt. 

Ik keek uit naar eindelijk de ware liefde ontmoeten. Geen teleurstellingen, pijn en verdriet meer.
Want die verhalen klinken prachtig. Als een roze wolk. Heerlijk.
Genieten zeg! Toen hij verscheen in mijn leven (dankjewel Universum) toen was er geen roze wolk hoor, maar ik bevond me in een periode van overspanning, angst en lichamelijke klachten.

Hallo donkere wolk.

Maar hij was de silver lining ván die donkere wolk. Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat in periodes van donkere wolken er altijd lichtpuntjes zijn. Juist die lichtpuntjes die je bewust maken, laten groeien en helen. Ik keek uit naar zwanger zijn, maar het werd een ziektebed vol onzekerheid, angst en pijn. Ik voelde me verder verwijderd van mezelf dan ooit. Hallo méga donkere wolk…..

Ik keek uit naar het moment van geboorte want (verwachting) dán zou ik iets bijzonders ervaren. Het werd één grote teleurstelling. Ik was doodziek en voelde me depressief. Ik voelde 0 verbinding met mezelf en mijn dochter. Ze kwam prematuur op de wereld en kon door omstandigheden de eerste nacht niet eens bij me zijn. Ik weet nog hoe ik de hele nacht naar het plafond heb liggen staren al denkende “Dit was t dus? Nu ben ik moeder, maar ik voel niets. Geen geluk geen verdriet. Volledig lamgeslagen. Ik keek uit naar moeder worden, maar heb er minstens een jaar niet tot amper van kunnen genieten. Overleven. Dat is wat ik deed. En doen wat van me verwacht werd.
Lag dat aan iemand anders? Nee hoor, helemaal aan mezelf. 

Ik had hele mooie verwachtingen gecreëerd door al die prachtige verhalen die je je leven lang hoort. Mensen vergeten pijn ook. (gelukkig maar!) Alleen wat had ik het fijn gevonden om toentertijd échte verhalen te lezen. Niet die van sprookjes, maar die van de rauwe werkelijkheid. Want ik ben gaan twijfelen aan mezelf. En ik weet als Coach en Therapeut hoéveel mensen twijfelen aan zichzelf. Ook vaak door een misvormde werkelijkheid. Zoals het aan ons wordt getoond is vaak niét hoe het daadwerkelijk is.

Maar er bestaat geen licht zonder donker en geen donker zonder licht.

Je weet wel, YingYang 😉 Onze schaduwzijdes horen bij ons evenals het grote licht dat wij uitstralen. Het ontkennen van je donkere zijde, is het ontkennen van je licht. Juist in de duisternis vind jij je licht. Jij bént licht. En die donkere wolken wijzen je de weg naar jouw licht. 

 Vind jouw eigen licht!

Dat knuffelen met de donkere krochten van mijn ziel ging niet van de ene op de andere dag.
Wat mij heeft geholpen is het hardop tegen mezelf lullen. Affirmeer positief. Mezelf anders programmeren. Het kan ook in gedachte maar hardop is vaak krachtiger. Als ik verdrietig, boos, chagrijnig ben of me onzeker voel zeg ik hardop “ Ik ben er, ik luister, en ik hou van jou”. In plaats van het weg te duwen, mag het er zijn. In plaats van die zweep over mezelf heen te zwaaien en vinden dat ik me ánders moet voelen. Toon ik nu liefde en compassie.

Dat zou je je beste vriendin of je kind ook geven toch?
Waarom jezelf dan niet? 

Maak je eigen begin hiermee.
Ik heb een zelf helende oefening voor jou gemaakt op video.
Je krijgt hem helemaal gratis in je inbox als je je emailadres achterlaat in de box hiernaast of klik op “gratis zelfhealing’  in het menu van mn website.

Ik gun jou die roze wolk van harte, maar als hij donker is, weet dan dat daarin héél, héél veel licht verborgen zit. Misschien wel zóveel meer dan als hij roze was geweest. 

Met Liefde,

Gizella